„Zdaniem natomiast sierżanta Basty podstawową bronią piechura są nogi, reszta to tylko mniej lub bardziej użyteczny dodatek. Z głębokim przekonaniem twierdził, że przede wszystkim dzięki żołnierskim nogom sukcesem zakończyło się polskie przeciwuderzenie znad Wieprza w 1920 roku.
Używanie skarpet surowo zabronione. Przekroczenie zakazu stanowi naruszenie regulaminu służbowego, karane co najmniej dodatkowym dyżurem porządkowym w koszarach. Należało przeto do perfekcji opanować sztukę krępowania stóp wojskowymi onucami tak, aby podczas marszu uniknąć otarć, odparzeń lub pęcherzy wodnych. Nie było co liczyć na współczucie, wręcz odwrotnie. Biednemu pechowcowi, nawet po interwencji lekarza, sierżant Basta z upodobaniem aplikował meldowanie się w pełnym rynsztunku bądź obarczał nadliczbową pracą w rejonie zakwaterowania.
Wymienić należy jeszcze jedną zmorę rekruta z cenzusem — owijacze. Wąskie taśmy z zielonego sukna, którymi wzorem francuskich „poilus" z okresu pierwszej wojny światowej owijało się łydki od kostek aż po kolana. Była to również nie lada sztuka, którą musiałem sobie przyswoić. Źle okręcone owijacze potrafiły złośliwie popuścić w najmniej odpowiednich momentach, na przykład podczas defilady przed dowódcą kompanii, wlokąc się niby małpi ogon po ziemi. Niefortunny rekrut otrzymywał od sierżanta miano szympansa i już na najbliższej przerwie w ćwiczeniach miast odpoczywać obiegał na czworakach koszarowy plac ćwiczeń.“(2)