„w całym świecie, zjawił się dopiero pół wieku później. Nazywał się Daniel Chodowiecki. Czy był oudownym dzieckiem Chyba tak, skoro jako ośmioletni chłopiec sprzedał pierwszy portret i to portret królewski Stanisława Leszczyńskiego. Podobnie imponujący jak debiut był finał jego twórczości — sześć tysięcy rycin, rysunków, obrazów i niezliczona ilość tabakierkowych miniatur.
Urodził się w dostatniej rodzinie, w stylowym domu, w artystycznej atmosferze na Sw. Ducha. Ojciec nakłaniał go do kupieckiego stanu, ale sam malował. Rysowała także ciotka, a matka, rodowita Francuzka, promieniowała romańską kulturą. Nawet gdyby chciał, nie zostałby kupcem. Wszystko sprzyjało rozwijaniu jego plastycznych talentów. Gdańsk przeżywał najlepsze lata twórczego rozkwitu myśli, nauki, sztuki.
Chłopiec zaczął od kopiowania francuskich mistrzów, ale szybko podjął samodzielne prace ujawniając nadzwyczajny zmysł obserwacji, zdumiewając mistrzowską precyzją utrwalania szczegółów. Im mniejszy obierał format, tym większe tworzył dzieło. Z dużych obrazów olejnych zaledwie jeden — „Pożegnanie Calasa z rodziną" — przyniósł mu rozgłos, natomiast jego tabakierkowe miniatury były rozchwytywane przez książąt i królów, mecenasów sztuki i bogatych kupców. Najbardziej i najtrwalej związał się Chodowiecki z ruchem wydawniczym, stając się najpopularniejszym i najwybitniejszym ilustratorem okresu Oświecenia. Ilustruje arcydzieła literatury pięknej — utwory Cervantesa, Szekspira, Goethego, Schillera, Krasickiego, Rousseau, Voltairea. Wiele wydawnictw dotąd wznawia te dzieła z jego ilustracjami. Uczyniło to również nasze Ossolineum, wydając niedawno „Cierpienia młodego Wertera" z rycinami Chodowieckiego, a ponadto, i już z własnej inicjatywy, łącząc „Gdańskie wspomnienia młodości" Joanny Schopenhauer z gdańskimi sztychami arty sty.“(10)