„Słuchając jej śpiewu, król nie ukrywał swojego uznania. Poruszał w takt głową i zdawał się być wniebowzięty. Siedzącej obok hrabinie róż zaczął odpadać z twarzy jak farba ze ściany.
Richelieu upajał się słodyczą zemsty. Podszedł do barona de Taverney, aby z nim porozmawiać. Obydwaj starcy podobni byli do posągów, z których jeden można było nazwać Hipokryzją, a drugi Zepsuciem.
Im bardziej pani Dubarry marszczyła czoło i dawała wyraz niezadowoleniu, tym radość starców była żywsza. Wreszcie faworyta rozgniewała się na dobre i zapominając o etykiecie wstała z miejsca, kiedy król jeszcze siedział.
Zwolna próba generalna traciła swój artystyczny sens. Nie chodziło już o»Colette i Colina, lecz o obecnych i»o ich wzajemne stosunki.
— Widzisz, jakie powodzenie ma twoja córka — rzekł marszałek do ucha baronowi de Taverney.
I wziąwszy go pod rękę, pociągnął na korytarz. Otwierając drzwi potrącił jakiegoś ciekawskiego, który zapewne obserwował spektakl przez oszklone drzwi.
— Hultaj! — mruknął Kichelieu widząc, że potrącony był robotnikiem zamkowym.
Był to ogrodnik z koszykiem kwiatów w ręce. Odepchnięty od drzwi, omal się nie przewrócił, wypuszczając z rąk koszyk.
— Ależ ja znam tego hultaja! — rzekł de Taverney, po czym zwrócił się do ogrodnika — Co tutaj robisz, łotrze“(12)