„ale ogromnym i zaskakującym. Przychodzili co czwartek, a po kilku miesiącach doszło do mnie — kaszlał dyskretnie i unosił niebieskie brwi z wyrazem niewinności — że zostałem nazwany mecenasem sztuki —
— w antraktach publiczność nie opuszczała sali, ale po opadnięciu kurtyny ruszyła korsem przed teatr. Wskazywano sobie młodszych oficerów ukrytych w sąsiednich bramach i grupę konnych czuwającą za rogiem. Kareta stała w blasku latarni, wysokie, ciężkie ogiery, jakby wycięte z aksamitu, zwracały różowe nozdrza ku ciżbie. Pułkownicy skupili się przy drzwiach wyjściowych. Czuł na plecach ich wzrok i słyszał szepty publiczności. W kieszeni miał szarfę. Było duszno, ciągle przypływała mu myśl, którą musiał odpędzać żeby wyjąć szarfę i otrzeć nią spoconą twarz. Ktoś go lekko pchnął naprzód. Zobaczył przed sobą gwiaździste fraki, przystanął w zapachu perfum i światłach niesionych przez lokai, i po raz drugi tego wieczoru szybko schylił głowę. Oficerowie zwarli się wokół nich, odgradzając ambasadorów i ciotki, szedł ku niemu jak byczek, ze schyloną głową, po chwili prowadził go pod rękę do karety, wciąż z pochyloną głową, coraz prędzej, na ugiętych nogach. Pamiętał ciszę tłumu, posuwisty szurgot swoich kroków i starczą suchość ramienia, na którym zacisnął dłoń. Dopiero gdy go wepchnął do karety, spojrzeli na siebie. — Niech pan wsiada! — ponaglano go z tyłu — prędzej! co pan robi!“(6)