„— Przyjaciele! Skąd się wzięły na waszych kapeluszach te zielone kokardy.
yły to owe liście kasztanów, którymi za namową Kamila Desmoulinsa wielu uczestników pochodu przystroiło swoje nakrycie głowy, widząc, że czynią to inni, choć nie bardzo zdawali sobie sprawę z tego, co to ma oznaczać.
—To kolor nadziei! — odpowiedziało parę głosów.
— Tak, ale kolor nadziei jest jednocześnie barwami księcia dArtois. Czyżbyście chcieli uchodzić za takich, co noszą jego liberię
— Nie, nie! — krzyczano zewsząd, a ponad wszystkimi głosami górował głos Billota.
— W takim razie zmieńcie kokardy, i jeżeli koniecznie chcecie nosić jakieś barwy, niechże to będą barwy Paryża, naszej wspólnej matki! Niebieski i czerwony! Tak, niebieski kolor i czerwony.
—Zgoda! — wołano ze wszystkich stron. — Niech będzie
niebieski i czerwony!
Wszyscy zaczęli rzucać na ziemię zielone kokardy, wołając o wstążki. Naraz, jakby na rozkaz wróżki, rozwarły się dokoła okna i popłynęły z nich całe smugi niebieskich i czerwonych wstążek.
Wystarczyło tego jednak zaledwie dla tysiąca ludzi. Po chwili zaczęto drzeć na paski fartuchy, jedwabne suknie, szarfy i zasłony na okna. Wiązano je w węzły, rozety i kokardy. Każdy się w nie przystroił.“(9)