„— I to ma być mało Wierz mi, niełatwo jest przyjąć kogoś na naukę.
—Nie będę ci ciężarem, na pewno nie!
Mauve rozważał długo; nie miał dotąd nigdy uczucia, nie lubił mieć nikogo w pobliżu podczas pracy. Nie lubił na ogół mówić o swej twórczości, a nadto młodzi malarze, którym pomógł swą radą, odpłacili mu niewdzięcznością. Ale Vincent był jego kuzynem, stryj zaś Vincenta i Goupil kupowali jego obrazy. Poza tym pociągało go i podobało mu się w tym młodym człowieku, owo szorstkie, namiętne oddanie, przebijające również z jego prac.
— Dobrze, Vincencie, spróbujemy.
— Och, kuzynie...
— Proszę tylko, abyś nie zapomniał, że ci nic nie obiecałem. Może cała rzecz zawiedzie. Jeśli doprawdy chcesz osiąść w Hadze, przyjdź do mnie, zobaczymy, czy możemy sobie wzajemnie być pomocni. Jesień spędzam w Drenthe. Najlepiej tedy, abyś tu przyjechał z początkiem zimy.
— I ja tak myślałem. Potrzeba mi jeszcze paru miesięcy na pracę w Brabancji.
— A więc postanowione!
Gdy Vincent wracał pociągiem do domu, coś radośnie śpiewało mu w sercu „Mam nauczyciela, mam mistrza! Za parę miesięcy wielki malarz przyjmie mnie na naukę — i ja się też nauczę malować! Będę pracował! O, jak będę pracował w ciągu najbliższych miesięcy! Niech się zdziwi, jakie postępy zrobię do tego czasu!"“(5)