„— Dzieńdobry, panno Ellingsen! — pozdrawia adwokat. — Stoimy tu i mówimy o muzyku Eyden.
Bertelsen odwraca się, dostrzega ją także, lecz się nie kłania. Za chwilę panna dEspard i p. Fleming zbliżają się do nich, jest ich więc pięcioro obsadzających kwestję pianisty. Adwokat gorąco się za nim ujmuje, niewiadomo nawet dlaczego, chwali ponownie gorliwość młodego człowieka i poważa ją. — Jak pani sądzi, panno Ellingsen
— Nie gorliwości jego przygarnąłem, przerywa teraz Bertelsen. Lecz sposobowi jego postępowania. Co mię obchodzi jego stypendjum!
— No, no, nie czyń pan z siebie gorszego, niż nim jesteś w istocie, mówi adwokat dowcipnie i przebiegle. — Dobrze panu wiadomo, że nie pierwszy to raz się panu kto naprzykrzał. A o ile wiem, nie pierwszy też byłby to wypadek, gdyby pan poparł talent. Proszę o wybaczenie, jeśli objawiam wobec towarzystwa tę pańską właściwość.
Bertelsen bardzo jest teraz udobruchany, ten szatanadwokat całkiem go otumanił i uczynił zeń coś więcej, aniżeli zwykłego handlarza drzewem. Patrzy ukradkiem na obecnych i spuszcza potem oczy w ziemię.
— On gra wyśmienicie! —mówi panna dEspard o Selmerze Eydem. Najmniej się może na tem rozumiała, dlatego też najwięcej gadała. — Nieprawda — zapytała i zwróciła się do panny Ellingsen.“(11)